Bij de praatsessies met mijn psycholoog leerde ik begrijpen waarom ik mijn grenzen niet aangaf en inzien waarom het belangrijk is dat wel te doen. Helaas leerde ik niet hóe je in het echte leven die grens dan aangeeft. En het schuldgevoel wanneer ik toch probeerde mijn grens aan te geven, werd misschien nog wel groter. Nog steeds hoorde ik mezelf ‘ja’ zeggen, als een vriendin aangaf dat het haar niet ging lukken om boodschappen te doen… terwijl ik er zelf ook amper tijd voor had!
Ik raakte compleet in de war en voelde me nog mislukter dan een jaar daarvoor, nadat de psycholoog het traject afrondde met de mededeling dat ik een ‘gevoelensfobie’ had en ze niet verder kon werken met me. Totdat ik terecht kon bij de docent van mijn opleiding Creatieve coaching.
Na een paar sessies voelde ik van binnenuit waar mijn grens lag, nam ik die grens serieus, vond ik mezelf het ook waard en durfde ik die grens vervolgens ook aan te geven. Helemaal vrij van schuldgevoel en vanuit een krachtig gevoel dat mijn grens belangrijk is! Steeds vaker kon ik luisteren naar het gevoel: “Maar wat wil ík eigenlijk?” Van daaruit kon ik bijna niet anders dan voor mezelf opkomen!
Het de ander naar de zin maken en daarvoor mijn eigen grenzen negeren, is natuurlijk nog steeds mijn valkuil. Maar wanneer ik écht voel dat ik die grens wil of moet stellen, lukt het absoluut.
"Want als je voelt, dan heel je" - Klein Stukje Versheid
Dit geloof ik niet alleen, ik heb het ook ervaren. Hoe vaak ik wel niet vastliep in een 5G-schema en hoe vaak je wel niet je gedachten moet veranderen bij de meest gangbare therapieën (alsof je jezelf nog extra afwijst! Die gedachten zijn er toch?!). Deze therapieën zijn overigens niet slecht, maar het is niet genoeg voor mij. Met zelfvertrouwen grenzen aangeven leer je niet door alleen in je hoofd te blijven, je gedachten te veranderen en het alleen maar te begrijpen, maar wél door je gevoel toe te laten en serieus te nemen. Want gevoelens zijn de boodschappers van jouw grenzen!
Je kent mij iets beter, als je dit weet:
– Ik heb een camperbusje, waarmee ik zeer graag op vakantie ga. Ik ben alleen na een paar weken altijd enorm blij om weer thuis te komen, want er schuilt ook een huismu(t)s in mij. Een reis van meerdere maanden zul je me dus niet snel zien maken.
– Ik ga graag naar het theater, maar heb ook altijd commentaar op de timing van de caberatiers. De analyses van de voorstelling bespreek ik uitvoerig met mijn man, die gelukkig nog niet besloten heeft om dan maar zonder mij naar het theater te gaan!
– Er zijn een aantal films die ik vaak heb gekeken. Elke keer zie ik weer wat nieuws! Ik heb op mijn 15e de film Mamma Mia zelfs een paar keer achter elkaar gekeken op een zaterdagochtend… en stiekem kijk ik hem af en toe nog wel eens. The Notebook en Dirty Dancing 2 staan ook hoog op mijn lijstje van go-to films.
– Ik heb veel verschillende sporten gedaan (van stijldansen, korfbal, hardlopen en tennis, tot krachttraining en pilates in de sportschool), maar ik blijf het moeilijk vinden om het vol te houden. Ik ben van nature niet iemand die sporten snel goed kan en ik ben snel verveeld, dus dat helpt allemaal niet mee.
– Ik houd sowieso van nieuwe dingen leren en mezelf ontwikkelen. Er is geen jaar geweest waarin ik geen cursus of opleiding heb gevolgd. In 2020 tijdens Covid-19 was dat zelfs een cursus glas-in-lood. De raampjes hebben we echt geplaatst in ons verbouwde polderhuis! Ik ben extra trots omdat ik dit project voor de verandering wél afgerond heb.