Grenzen aangeven, waardevol leven
Nu je een vrouw van eind twintig bent, heb je het leven inmiddels op orde: een afgeronde studie met bijpassende baan, een liefdevolle partner en een fantastische vriendinnengroep. Maar van binnen is die orde ver te zoeken. Je bent er al zo vaak tegenaan gelopen dat je anderen over je grenzen laat gaan, dat je er al hulp voor hebt gezocht. Want op alle vlakken van je leven, bepalen andere mensen hoeveel ruimte er voor jou is. En je hoopte dat de psycholoog je erbij kon helpen, dat het duidelijk zou worden waarom je dit steeds laat gebeuren. Inmiddels snap je ook wel dat het niet alleen aan de ander ligt, maar dat je het zelf ook laat gebeuren. Je had gehoopt dat je door de hulp je grenzen zou leren aangeven en het gewoon zou gaan doen, maar zo eenvoudig blijkt het niet te liggen.
Herken je dit?
– Op je werk worden gezamenlijke afspraken niet nagekomen en je collega’s praten vaak in jouw plaats. Waar je eerst weleens gedacht hebt dat het aan de anderen lag, zie je inmiddels wel dat jij je grenzen niet handhaaft. Maar hoewel je je dat realiseert, krijg je het niet voor elkaar om het wel te doen. Want hoe doe je dat, zonder dat je achteraf last hebt van dat je een grens hebt aangegeven? Het schuldgevoel strijdt voortdurend met je wens om wel een plek in te nemen en dat aan te geven.
– Als je moeder vraagt of je gezellig langskomt, dan ga je toch weer. Hoezeer je je ook had voorgenomen om ‘nee’ te zeggen omdat het je niet uitkomt. En natuurlijk voel je je rot achteraf, want het kwam je echt niet uit. Je had je grenzen aan willen geven en dat is weer niet gelukt.
– Je snapt ook wel dat het geen ramp is als je partner de tussendeur open laat staan, maar jullie hadden afgesproken om hem dicht te doen. Dus op het moment dat je hem toch weer open aantreft, voel jij je genegeerd, onbelangrijk, niet serieus genomen. En je wílt er geen toestand van maken, maar zo voelt het wel.
– Gelukkig hoeven je sportmaatjes niet je vrienden te zijn, je hoeft het niet op alle vlakken met ze eens te zijn, maar je ergert je wel aan hoe ze doen. Het gaat eigenlijk over de je grenzen van jouw waarden heen. Elke keer dat je thuiskomt, voel je weer dat je er eigenlijk iets van had willen zeggen, dat het je weer niet gelukt is. En het zit je dwars, want ook hier geef jij je grenzen niet aan.
– Je hebt allang door dat het niet zomaar een probleem is. Je hebt zelf de conclusie getrokken dat je je grenzen niet goed bewaakt. Natuurlijk ben je gaan proberen om ze wel aan te geven. Je ziet dat het je niet lukt en je hebt zelfs professionele hulp gezocht. Daardoor ben je nog beter gaan begrijpen hoe je doet en hoe je het wel zou moeten doen, maar het lukt je niet. Daardoor voel je je extra mislukt en extra klein. Hetzelfde gevoel dat je krijgt als er over je grenzen gegaan wordt.
Je hebt al zoveel geïnvesteerd in het oplossen van dit probleem, dat je wilt dat het gaat slagen. Je hebt niet voor niks al zoveel geïnvesteerd in het proberen te leren om je grenzen aan te geven. Je bent er namelijk helemaal klaar mee dat anderen over jouw grenzen heen gaan. Jij gaat niet degene zijn bij wie niks werkt en die tot de rest van haar leven in dezelfde put zit, elke keer dat er weer iemand dingen doet die niet binnen jouw grenzen passen en waar jij je vervolgens weer rot over gaat voelen.
Jij gaat degene zijn die wel een oplossing vindt. Want nu stil blijven zitten en deze situatie uithouden tot het eind van je leven is geen optie.
Dus, wat jij nu doet: je meldt je aan voor dit traject en gaat weer leven hoe jij dat belangrijk vindt!